Ervaringsverhaal staar en netvliesloslating


De ervaring van Annemieke Later, begeleider van haar echtgenoot
26 mei 2013

Ervaring 1: geholpen aan staar op het Dagcentrum
In 4 jaar ben ik hier al 5 keer met mijn man geweest. Hij kwam hier - veel en veel te jong voor dit soort kwalen- voor 2 standaard staarbehandelingen, 2 topzorgspoed netvliesoperaties en een standaard nalaserbehandeling. Vanuit dat oogpunt zal ik vertellen hoe het hier toeven is als patiënt en begeleider in dit ziekenhuis.

Wij reden hier destijds voor de eerste staaroperatie naar toe. Stapvoets om te kijken waar het precies was en waar we konden parkeren. Toen zagen we de eerste 'witte doppen' op straat lopen en wisten we dat we in de buurt waren. Je krijgt namelijk een witte dop op je oog na bijvoorbeeld een staaroperatie. Een gaasje met een plastic transparant ding met luchtgaten vastgeplakt met leukoplast.

We gingen ons aanmelden bij de balie waar we doorverwezen werden naar boven.
Door de lange gang met overal groepjes stoelen om te wachten viel het op dat de inrichting erg mooi is. Vloeren, muren, kunst, platen aan de muur. Gek eigenlijk, omdat niet iedereen goed ziet hier. Kolommen en zuilen zijn vaak juist gemarkeerd met rood witte strepen. Anders loop je er misschien tegenaan als patiënt. In de lift hoor je per etage een stem die je vertelt waar je bent.

Boven werden we in een lichte ruime vide opgevangen. Niet in een klein wachtkamertje maar in een grote hal. Daar zat een mevrouw (een vrijwilliger) achter een bureautje die telkens een duo door een deur meenam: patiënt en begeleider. Af en toe kwam er een 'witte dop' met begeleider naar buiten. Heel relaxed. De vrijwilliger nam ook ons mee door de deur. Direct achter de deur zat het kleedhokje waar je over de ziekenhuisjurk je eigen kamerjas en sloffen van thuis mocht aantrekken. Lekker vertrouwd. Toen door, naar een zaal waar een heleboel duo's zaten. Nog zoiets opvallends.

Je wordt van tevoren gewaarschuwd dat je na de operatie tijdelijk geen diepte ziet met één oog, er gaat dan ook altijd een begeleider mee.

In die zaal stonden tafels met koffie, thee om zelf pakken en lekkere stapels tijdschriften voor de begeleiders. We werden steeds beziggehouden met veel vragen en een heel druppelprogramma door wel 6 verschillende verpleegkundigen. Ieder van hen deed telkens maar 1 ding. Steeds vragen om welk oog het gaat, of druppel 1,2,3 al zijn geweest en of er sprake is van een allergie, etc. Deze werkwijze optimaliseert controle en veiligheid. En... op twee monitoren konden we live meekijken naar de oogoperaties in de 2 operatiekamers. Er hing een bordje onder elke monitor met de naam van de dokters.

Om de 20 minuten verdwijnen er patiënten achter een stoffen kamerscherm naar een soort brede tandartsstoel. Daar volgen infuus, hartplakkers, bloedprikken en een roesje. De begeleider kan ondertussen alles live op het scherm volgen. Twintig minuten lang tot de groene doek erover gaat en het volgende oog verschijnt. Overigens is alleen het iris te zien tijdens de operatie en niet het hele gezicht van de patiënt.

Daarna is het rustig wakker te worden. De chirurg komt nog even langs om samen met de patiënt een polaroid te schieten ter herinnering. En dan is er nog tijd voor een kopje koffie om daarna lekker naar huis te kunnen. Gewoon weer lopend naar buiten met de witte dop.

De instructies die we meekregen zijn royaal en compleet. We kregen een instructiebrief mee en een instructie hoe het oog te druppelen. De volgende dag hoefden we niet terug te komen naar het ziekenhuis omdat we gewoon thuis de dop eraf mochten halen. Dat is spannend, maar wel met de zekerheid dat de zuster meekijkt door te telefoon. We kregen daarvoor ook op papier aanwijzingen mee over wat wel of niet goed is bij het verband eraf halen.

De volgende dag belt de zuster op de afgesproken tijd. We hadden het verband er al af gehaald. En de zuster belde exact op tijd, niet zoals bij een wasmachine bestelling tussen 8 en 13 zodat je de hele ochtend moet afwachten en niet weg kan. Dit telefoontje scheelt heen en weer rijden, kosten en veel stress voor patiënt en begeleider. Voor vragen konden we bellen naar het speciale nummer dat altijd gebeld mag worden. De nabehandeling thuis met druppels en het dragen van de 'dop' was niet moeilijk maar vraagt wel om oplettendheid bij het oogdruppelen een paar keer per dag. De tweede staaroperatie volgde een jaar later, was hetzelfde liedje en verliep ook zo goed.

Ervaring 2: geholpen aan netvliesloslating op de avond, nacht en weekend Spoedeisende hulp
Een tijd later waren we een weekend weg in de buurt van Arnhem. We gingen naar de Spoedeisende hulp van het ziekenhuis in de buurt vanwege zwarte vlekken en flitsen aan één oog. Direct werden we verwezen naar Het Oogziekenhuis Rotterdam. Met spoed naar huis terug dus.

Op de Spoedeisende hulp werden we meteen opgevangen. Is trouwens het enige wachtkamertje dat ik kil vind. Net of je dan nog niet helemaal in Het Oogziekenhuis binnen bent. We hoefden niet lang te wachten omdat er al gebeld was vanuit Arnhem. Eerst rechtop bekeken maar al snel plat op een brancard want het bleek om een netvliesloslating te gaan. Dat is ernstig en kan blijvende schade op leveren. Rechtop zitten mag dan niet meer want dan kan het in je oog verder gaan scheuren. Op de brancard dus naar 1 van de 9 opnamebedden voor de nacht.

Boven aangekomen kreeg mijn man avondeten aangeboden maar ook ik als begeleider kreeg dat. Hoe belangrijk, ik weet het nu nog. We hadden al een lange dag achter de rug met spanning en angst voor blindheid. En 's avonds werd het hele ziekenhuis donker behalve die ene kamer op de hoek. Er waren 3 netvliesspoedgevallen in totaal. Zij werden de hele nacht gecontroleerd op de bepaalde houding die de dokter hen had voorgeschreven. Op de linkerzijde bijvoorbeeld met het hoofd licht naar beneden gebogen. Zondagmiddag volgde de operatie, onder narcose.

Opvallend was dat we daarna in een klasje les kregen over het houdingsvoorschrift en het oogdruppelen. We kregen uitleg bij het ingewikkelde schema van 8 keer per dag een uurtje liggen volgens het houdingsvoorschrift voor de eerste zoveel dagen. De les kon niet te lang duren, want iedereen moest daarna gauw plat voor een uur. We kregen een kaartje mee van de verpleegkundige om te bellen voor meer info indien gewenst. Ter ondersteuning was er een checklist voor de patiënt om na te kijken of je alles wel had gekregen en gehoord van doktoren en verpleegkundigen.

Zo'n netvliesloslating is er aan het andere oog ook nog geweest. Weer direct plat en direct operatie. Grote onzekerheid en lange tijd daarna nog slecht zicht en voorzichtig aan doen. Niet autorijden, veel controles etc. Door de uitgebreide instructies voor de nabehandeling thuis wisten we wat we konden verwachten.

Bij de regelmatige controles die na de netvliesloslating nodig waren, raakten we hier al snel thuis en gingen zelfs tussendoor koffie en taart eten in het makkelijke restaurant. Er is gewoon koek en snoep verkrijgbaar. Waar je dan als patiënt en begeleider trek in heb door alle spanning.

Toen we dachten dat we nu alles gehad hadden volgde nog een keer nalaseren. Dat was niet meer dan een soort opticienbezoek volgens de patiënten. En dat vond mijn man ook.

En ik weet niet of de relaxedheid die ik in dit ziekenhuis bijzonder vind ook in andere ziekenhuizen mogelijk zou zijn. Het is alles bij elkaar dat dit ziekenhuis bijzonder maakt dat mij betreft.

Sluit de voorlees functie

Door deze site te bezoeken accepteert u het gebruik van cookies. Lees meer over cookies.

Deze melding niet meer tonen