Met het oog op mijn ogen

Mijn ogen zijn bijzonder voor mij

Een oogziekenhuis vind ik eigenlijk heel bijzonder. Het is een ziekenhuis dat helemaal is gespecialiseerd in één lichaamsdeel: de ogen. Dat zie je niet vaak. Er is bijvoorbeeld ook geen ziekenhuis dat alleen voor voeten of hersenen is.

Voor mij zijn mijn ogen heel belangrijk. Artsen mogen alles onderzoeken wat nodig is. Maar aan mijn ogen? Daar blijft iedereen vanaf. Zelfs mijn vrouw raakt mijn ogen niet aan. Waarom ik dat zo spannend vind, weet ik eigenlijk niet. Misschien ben ik bang dat mijn ogen beschadigd raken. Ik ben trots op mijn ogen. Ik ben 77 jaar en draag pas sinds twee jaar een lichte leesbril.

Mijn eerste oogoperatie

Een paar jaar geleden moest ik in Delft een staaroperatie ondergaan. Ik wilde graag onder narcose. Ik hoefde de operatie niet bewust mee te maken. Gelukkig was dat mogelijk. De oogarts heette Van Hemel. Dat voelde bijna alsof de narcose letterlijk uit de hemel kwam.

Plotseling ging het mis

Na een emotionele periode kreeg ik pijn aan mijn oog. Onderaan zag ik niets meer. Eerst dacht ik dat het vanzelf over zou gaan. Maar de volgende dag was het nog steeds niet goed. Op de derde dag leek het alsof er een muur voor mijn oog werd gebouwd. Ik zag nog maar een klein streepje licht. Na verschillende onderzoeken kreeg ik slecht nieuws.

"Uw netvlies is losgeraakt. Wij kunnen u hier niet opereren."

Omdat ik uit Rotterdam kom, werd ik doorgestuurd naar Het Oogziekenhuis Rotterdam.

Spannend vanaf het eerste moment

In de hal viel mijn oog op een grappig woord op de muur. Er stond niet 'oogstrelend', maar 'oogstelend'. Als Rotterdammer kon ik die humor wel waarderen.

Samen met mijn vrouw wachtte ik op het intakegesprek. Op tafel lag een duidelijk stappenplan. Dat gaf rust. We wisten precies wat er die dag zou gebeuren. Toch bleef ik erg gespannen.

Tijdens de voorbereidingen kneep ik mijn ogen steeds dicht. De assistente deed haar best, maar mijn angst was sterker. Toen ik een kruis boven mijn oog kreeg, besefte ik dat de operatie echt ging beginnen. Geen narcose, want dat was te risicovol. Ik verstijfde van de spanning.

Ik zag mensen in blauwe en witte kleding. Er werd een infuus ingebracht. Even hoopte ik nog dat ik toch onder narcose mocht. Ik zei steeds tegen mezelf: vertrouw deze mensen maar. Zij weten wat ze doen.

De operatie

De anesthesioloog vroeg mijn naam. Zo gespannen als ik was, kon ik die bijna in acht talen opzeggen. Toen verscheen de chirurg ondersteboven boven mij.

"Hallo meneer Vink, ik ben Van Dijk. Ik ga u weer beter maken. Ik hoor dat u gespannen bent. Dat is heel normaal. Wij zijn eraan gewend en weten precies wat we moeten doen."

Die woorden stelden mij gerust. Tot mijn verbazing mocht ik mijn favoriete muziek uitzoeken. Tijdens de operatie lag ik onder een blauw laken. Ik hoorde hoe de artsen met elkaar samenwerkten.

"Mag ik de ...?"
"Alsjeblieft."
"Dank je wel."

Ik vond het bijzonder hoe vriendelijk iedereen tegen elkaar was. Ik zei dat ook hardop. De chirurg antwoordde vriendelijk:

"Dat vinden wij heel normaal. Maar wilt u voortaan eerst uw hand opsteken als u iets wilt zeggen? Als u praat terwijl ik bezig ben, lijkt dat voor mij op een aardbeving. Dat kan gevaarlijk zijn."

Vanaf dat moment bleef ik zo stil mogelijk liggen.

Een bijzonder afscheid

Na een tijdje hoorde ik:

"We zijn klaar, meneer Vink."

Alle spanning viel van mij af. Ik begon spontaan te huilen. Later stonden mijn vrouw en ik buiten te wachten op vervoer. Oogarts Van Dijk liep langs. Hij groette ons, liep een paar stappen door en kwam toen nog even terug. Hij zei:

"U heeft het goed gedaan."

Een blijvende indruk

Die woorden zal ik niet snel vergeten.

Voor mij zijn oogarts Van Dijk en Het Oogziekenhuis Rotterdam heel bijzonder. Ongeacht het uiteindelijke resultaat van de operatie, zal ik altijd met een warm gevoel aan hen terugdenken. Hun deskundigheid, vriendelijkheid en persoonlijke aandacht hebben veel voor mij betekend.